Ανατομικό

Φανταζόμαστε το σώμα ως έναν τόπο όπου η ύλη μαθαίνει να ονειρεύεται.

Τα οστά γίνονται γέφυρες. Οι πνεύμονες γίνονται κήποι. Κάτω από τα πλευρά, ένα μικρό σύμπαν συλλέγει φως.

Η πορσελάνη, το γυαλί και το μέταλλο μεταφέρουν τη μνήμη της σάρκας σε μέλλοντα που δεν έφτασαν ποτέ.

Ας γίνει η ανατομία αρχιτεκτονική.
Ας ανοίξει η καρδιά σε ένα δωμάτιο.
Ας αποκαλύψει κάθε ανθρώπινη μορφή την απεραντοσύνη που εσωκλείει.

Είμαστε σύντομοι, αναπνέοντες κόσμοι—
και ακόμη και η σιωπή μας έχει σφυγμό.